Inside my head (okt. 2004)


,,Jacco en Leo, probeer deze beker volgend jaar maar weer af te pakken," sprak kersverse Perktoernooiwinnaar Coen Peet jr. vorige maand uitdagend in zijn eindspeech. Het was een uitspraak die het gevolg was van een terecht gevoel van euforie met een vleugje opluchting. En waarom ook niet? Eindelijk was de jarenlange coalitie tussen Van Hal/Remijn gevallen en was een nieuwe leider opgestaan! In navolging van Captain Coen wonnen Almar Zwets en ondergetekende ook nog eens de dubbelfinale, waardoor het succes voor het tweede competitieteam compleet was. Na jarenlang hongerig toekijken was het dan eindelijk zover: de oudere garde was verslagen en had moeten plaatsmaken voor de jonge honden van LTC Maasdam!

Puur kijkend naar het lijstje winnaars zou je inderdaad kunnen concluderen dat de twintigers de macht op LTC Maasdam definitief hebben overgenomen. Wie de uitslagen echter beter bestudeert, zal deze stelling toch ietwat genuanceerder bekijken. Coen begon het toernooi namelijk uiterst moeizaam, met zware driesetters tegen 'IJzeren' Rinus Slooter en Cees 'Roodrunner' de Boer. De oervervelende kapballetjes van Rinus en het eeuwige gedraaf en lepelen van Cees brachten de aanvoerder van Maasdam 2 aan het wankelen en ook Mike van Eikeren bleek in zijn derde poulewedstrijd geen eenvoudige kluif. Onze latere clubkampioen vocht zich echter langs deze obstakels en begon pas beter te tennissen tegen jongere en technisch bekwamere jongens als Almar en Sander, die beiden in twee sets het onderspit dolven. Toeval? Ik denk het niet.

In het dubbeltoernooi in de hoogste categorie viel dezelfde tendens te bespeuren. Almar en Merijn speelden gedurende de twee weken louter driesetters en trapten in de finale bijna in een sluw opgezette val van Rinus en Coen, zoals ook de duo's Cees de Boer/Bram van der Velde en Mike van Eikeren/Richard Oldenburg zich niet zonder strijd gewonnen gaven. De bloedstollende finale werd zelfs beslist door middel van een tiebreak in derde set! Na afloop waren louter tevreden gezichten op ons tennispark te zien: het publiek had een mooie pot gezien en wij hadden na drie finaleplaatsen op rij eindelijk onze Perktitel. Ik moet echter eerlijk bekennen dat ik na de prijsuitreiking in het toilet nog stiekem een paar kruisjes heb geslagen…Het oog van de naald was dit keer wel heel erg nauw.

Als dartele twintiger leerde ik afgelopen Perktoernooi daarom een tweetal wijze lessen:

1. Een onorthodoxe speelstijl, gecombineerd met een aantal jaar ervaring, werkt nog steeds! Ik heb in elk geval nog nooit iemand met een brede glimlach van de baan zien lopen na een ontmoeting met Rinus, Cees of Bram v.d. V…
2. Wij jonge honden kunnen de komende jaren nog een paar pittige partijen verwachten. De oudjes van de vereniging zullen volgend jaar ongetwijfeld weer flink van zich afbijten…

De zuurpruimen onder jullie zullen ongetwijfeld nog een kanttekening plaatsen bij de zegetocht van Maasdam 2. Want ontbraken de namen van Leo van Hal, Jacco Remijn en Peter Bak niet op de deelnemerslijst?
Deze mensen hebben uiteraard groot gelijk. Leo - al vele jaren de onbetwiste keizer van het Perktoernooi - kampte met wat lichamelijk ongemak en Jacco verkende eind september de Braziliaanse stranden en regenwouden. Okay, dat kan gebeuren. Maar volgend jaar beter in je agenda kijken, Remijn!
Ook Peter schitterde door afwezigheid, naar verluid wegens een 'gebrek aan motivatie'. Hem wil ik bij deze dan ook vermanend toespreken. Geen motivatie voor het Perktoernooi is psychologisch namelijk onmogelijk! Voor dit jaarlijkse hoogtepunt draaf je gewoon op, slechts een diepe coma, geamputeerd rechterbeen of acute blindheid is een legitieme reden voor afwezigheid. Schaam je, Peter! Je hebt een lange, koude winter de tijd om je zonden te overdenken en ik hoop je volgend jaar weer op de baan te treffen.

Ook jij hebt namelijk nog een titel te heroveren…

Merijn Uding